  
DRIE GENERATIES
Nooit
voorheen in de geschiedenis van het
Eiland Ibiza onderging het zulke grote veranderingen in zo
korte tijd. E.e.a. voltrok zich de afgelopen zestig jaar en onze mensen
hebben zich aan de tijd waarin wij leven aangepast, zoals altijd.
Ik neem mezelf als voorbeeld, maar het konden veel andere families op
het eiland zijn.
Mijn grootvader, zoals de meeste mensen in die tijd, werkte in de
landbouw.
Hij bezat geen land, daarom werkte hij bij een groot landbouwbedrijf en
wat werd geproduceerd deelde hij met de eigenaar.
Hij benutte ook één van de weinige mogelijkheden die toen op het eiland
bestonden om een salaris te verdienen, door
in het zout werken.
Aan het eind van de zomer, als het land niet zo veel werk meer vroeg,
liet hij zijn vrouw en kinderen, mijn grootmoeder, mijn vader en mijn
ooms, de zorg voor het land en de dieren,
schapen, geiten,
koeien, paard, konijnen, kippen, kalkoenen, etc… en ging weg om
het zout en de
zout lading op de
schepen te laden, die kwamen om het op te halen.
Het was
zwaar werk daar, hele dagen van zonsopgang tot zonsondergang, grote
zakken op zijn hoofd dragen, onder hoge temperaturen en lijdend onder de
gevolgen van zout op zijn huid.
Sporadisch waren er die dagen dat hij zich het kon veroorloven, maar als
hij genoeg tijd had, hield hij er van om te gaan
vissen.
Toendertijd verplaatsten de mensen zich te voet of op een kar die door
een paard werd getrokken.
Met tijd en inspanning, was hij erin geslaagd om een fiets te kopen en
hij reed erop naar de kust om te vissen.
Terwijl hij een paar prettige momenten aan de visserij besteedde, bracht
het ook iedere keer een welkome afwisseling in de voeding van het gezin.
Mijn vader
leefde in een tijdperk waarin jonge mensen het land verlieten om in
het toerisme te gaan
werken.
Vanaf het moment dat hij trouwde, was hij onafhankelijk van zijn familie en
begon te werken in een ander groot landbouwbedrijf.
Daar werd ik geboren.
Aan het eind van de
jaren ’50, werd de luchthaven
voor commercieel verkeer
geopend en het toerisme
begon in significante aantallen.
Mijn vader vond werk als
nachtportier
bij het hotel Montesol, dat het eerste hotel in de stad was, vóórdat het
Gran hotel van Ibiza zo werd genoemd, en dat in 1933 werd geopend.
Het nachtwerk stond hem toe om zelf talen te studeren.
Hij leerde wat Engels en Frans en spoedig werd hij
receptionist,
receptie manager
en nog later directeur van het hotel.
Tot dan toe ging hij op de fiets
naar zijn werk, maar toen stond zijn salaris hem toe om zijn eerste
auto, te kopen een
Renault „Gordini“.
Een paar jaar later, kocht hij een kleine
herberg/hostel.
Dat was waar ik opgroeide.
Ik erfde van mijn vader de liefde voor vreemde talen en vanaf zeer jonge
leeftijd heb ik er van gehouden om met
toeristen te praten en hen dingen over mijn eiland te
vertellen.
Op dat ogenblik kon ik niet weten dat dit mijn beroep zou worden.
door IBIZA
GIDS: Jose Costa Torres
Lid van
de A.P.I.T.I.F
- Vereniging van
OFFICIËLE TOERISTISCHE GIDSEN voor Ibiza en Formentera
|
